0297

⬢⬢⬢

ตอนที่ 297 ในที่สุดก็เป็นอิสระ

อีกทั้งในห้วงดวงจิตของเจียงเฉวียน พื้นที่ที่ตราประทับดวงจิตครอบครองอยู่ก็ยิ่งมายิ่งน้อยลง นี่ก็คือสาเหตุว่าเหตุใดไม่ว่าตราประทับดวงจิตจะโถมกระแทกอย่างเอาเป็นเอาตายเพียงใด ก็ไม่อาจทะลวงผ่านห้วงดวงจิตของเจียงเฉวียนไปได้

เมื่อตราประทับดวงจิตเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะโมโหเกรี้ยวกราด มันคำรามกู่ร้องไม่หยุด คิดอยากจะระบายโทสะในใจออกมา ทว่าห้วงดวงจิตของเจียงเฉวียนกลับดั่งสร้างขึ้นจากเหล็กกล้า ไม่ว่ามันจะออกแรงเพียงใด ก็ยากที่จะทำลายลงได้ ซ้ำร้ายยังถูกดีดสะท้อนกลับมาเสียอีก

การที่ตราประทับดวงจิตพุ่งชนอยู่ภายในห้วงดวงจิต ทำให้เจียงเฉวียนรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง กระทั่งดวงจิตวิญญาณยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้ากระดูก