0240

⬢⬢⬢

ตอนที่ 240 ใต้บึงโคลน

“ตกลงว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่กันแน่”

หากใช่ เช่นนั้นไฉนพวกเขาจึงเดินตามโครงกระดูกไปข้างหน้าได้โดยไร้สิ่งกีดขวาง

หากกล่าวว่าไม่ใช่ แล้วพวกเขาจะเข้ามาได้อย่างไร

พวกเขาเดินอยู่ในบึงโคลนอยู่นานมาก ทว่ากลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย มีเพียงความมืดมิดผืนหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดทั้งสิ้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเงาร่างของเนื้อโลหิตไร้กระดูกเลย...

“ไฉนผมถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องกันนะ”

จ้าวเฉินสงสัยในใจ

เขาหวนนึกถึงเรื่องราวที่ประสบข้างกายโครงกระดูกเหล่านั้นเมื่อครู่อย่างละเอียดรอบหนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกประหลาด