เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 ตกสู่ชั้นที่สิบแปด
“ฮึ ฉันพูดเพ้อเจ้อเหรอ ทำไมพวกนายไม่ลองถามประมุขดูบ้างล่ะว่าตอนนั้นพวกเขาทำอะไรลงไป!”
หลินเซิงกำหมัดแน่น คล้ายกำลังสะกดกลั้นโทสะของตนอย่างสุดความสามารถ
“หลินเซิง ในเรื่องนี้มันมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า...”
“ใช่แล้ว ๆ การสังหารครอบครัวของนาย สำนักจะทำเรื่องแบบนั้นลงไปได้ยังไง นายเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า”
“นายใจเย็นลงก่อน พวกเราล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดจาหารือกันได้...”
“ฮึ หารือเหรอ ตอนที่พ่อแม่ฉันใกล้จะตาย พวกนายเคยให้โอกาสบ้างไหม พวกท่านก็แค่ตอนกวาดลานเรือนไม่ได้ตั้งใจทำชั้นหินล้ม ของข้างในหล่นออกมา แต่พวกนายล่ะทำอะไร”
“ไม่แยกแยะถูกผิดขาวดำ ก็ปรักปรำว่าพวกท่านขโมยของ แล้วรุมซ้อมพ่อแม่ที่ไม่มีทางสู้ของฉันจนตายทั้งเป็น!”