0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 ประสบภัย

แต่หากพูดถึงการแก้ปัญหาปากท้องให้อยู่ดีกินดีแล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้นเลย

ก่อนอื่นการขาดแคลนเสบียงสิ่งของก็เป็นปัญหาใหญ่แล้ว หากคิดจะจัดการก็ยังต้องใช้เวลายาวนานทีเดียว

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ก็เห็นคนผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แววตาแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

เมื่อมองเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยซอมซ่อของเขา ฉันก็อดคาดเดาไม่ได้ว่าเขาคงเจอปัญหาอะไรเข้าแล้ว จึงเห็นเขาหอบหายใจกล่าวว่า

“หัวหน้าเย่าฮ่าว...แย่...แย่แล้ว...ทีมย่อย...ที่ออกไปค้นหาเสบียง...ทั้ง...ทั้งหมด...หายสาบสูญไปหมดแล้ว!”

“อะไรนะ!? หายสาบสูญหมดเลยงั้นเหรอ?”

เย่าฮ่าวร้องอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ