ตอนที่ 295 การยอมสวามิภักดิ์ของเกล็ดเทา

การกระทำนี้ของเสิ่นอวี้ ดูเหมือนจะกระทบเข้ากับส่วนที่ละเอียดอ่อนยิ่งในประสาทรับรู้ของเกล็ดเทา

เสียงคำรามต่ำที่เต็มไปด้วยการคุกคามของมัน ค่อยๆ แผ่วลง

หัวที่ชูสูงลดต่ำลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาแนวตั้งสีทองหลอมเหลวล็อกฝ่ามือที่แบออกของเสิ่นอวี้แน่น และดูเหมือนกำลังสัมผัสถึง “กลิ่นอาย” อันยากจะบรรยายในส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณเสิ่นอวี้ผ่านฝ่ามือนั้น

ความโกรธและความกลัวกำลังสลายไปอย่างช้าๆ แทนที่ด้วยความสับสนและอยากรู้อยากเห็นที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

มันดูเหมือนไม่อาจเข้าใจได้ว่า ตัวตนที่มีกลิ่นอายชวนให้สัญชาตญาณของมันหวาดกลัว เหตุใดในส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณกลับแฝงด้วยการสั่นไหวที่ “สงบ” หรือถึงขั้น “อ่อนโยน” เช่นนี้ได้?

และความสั่นไหวที่เพิ่งกำเนิดใหม่ดั่งดวงดาวนั่น มันคืออะไรกันแน่?