ตอนที่ 283 อุดมสมบูรณ์

เสิ่นลั่วเวยพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก

เธอหลับตาทั้งสองข้าง ทั่วร่างเริ่มแผ่แสงสลัวของสนามแม่เหล็กสีขาวเงินอันอ่อนโยนอย่างยิ่งออกมา ประกายแสงนี้หลอมรวมเข้ากับแสงสว่างสีเขียวมรกตและแสงเรืองรองสีฟ้าอมน้ำเงินที่มีอยู่ทั่วทุกหนแห่งในป่าทึบได้อย่างกลมกลืน ไม่ขัดตาสักนิด

การรับรู้ของเธอเหมือนเส้นไหมอันละเอียดอ่อน แผ่ขยายออกไปยังผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้า ต้นไม้ยักษ์รอบข้าง ตลอดจนละอองแสงที่เริงระบำอยู่ในอากาศ ไม่ใช่การ “ส่องสำรวจ” หรือ “ควบคุม” ที่มีเป้าหมายแน่ชัดแบบที่ผ่านมาอีกต่อไป ทว่าเหมือนการ “ไต่ถาม” และ “เงี่ยหูฟัง” อย่างระมัดระวังมากกว่า

“เก๋อลู่”

เสิ่นอวี้หันไปมองพ่อค้ากายาวิญญาณที่ยังคงเวียนหัวตาลายผู้นั้นเป็นคนสุดท้าย