กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สายตาของเสิ่นอวี้กวาดมองตัวเลขสีแดงสดเหล่านั้น ใบหน้าไร้ความรู้สึก มีเพียงก้นบึ้งของแววตาที่พาดผ่านด้วยความเฉียบคมอันเย็นชา
“งั้นก็หาเสบียงไปพลาง ป้อนมันไปพลาง”
เสียงของเขาไม่ดัง ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่ยอมให้ใครกังขา “เสิ่นลั่วเวย ข้อเสนอของเธอใช้ได้ พวกเราไม่จำเป็นต้องลงจอด แค่ใช้กรงเล็บตะขอกลจักรจับดาวเคราะห์น้อยหรือซากปรักหักพังใกล้เคียง แล้วทุบให้แตก คัดกรองหยาบๆ กลางอวกาศ จากนั้นค่อย ‘โยน’ ส่วนที่อุดมไปด้วยสสารให้ดาวรุ่ง ให้มันดูดซับเอง”
“ประสิทธิภาพจะต่ำมาก”