กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสิ่นลั่วเวยรีบเอื้อมมือไปพยุงเสิ่นอวี้ทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดไม่แพ้กัน ที่ปลายจมูกยังมีคราบเลือดจางๆ หลงเหลือจากการฝืนแทรกแซงการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่อย่างยิ่ง ในดวงตาอันกระจ่างใสคล้ายมีเส้นแรงแม่เหล็กสีเงินวูบผ่านไปชั่วพริบตา
เธอสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของเสิ่นอวี้อย่างเฉียบไว นั่นคือความเงียบงันที่เกิดจากต้นกำเนิดพละกำลัง ซึ่งแตกต่างจากการสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงทั่วไปโดยสิ้นเชิง
“ทางนี้!”
เสิ่นลั่วเวยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอพยุงเสิ่นอวี้แล้วอาศัยความทรงจำกับภาพจำจากการลาดตระเวนก่อนหน้านี้ พุ่งตรงไปยังทิศทางโดยประมาณของยานลงจอด “ละอองดาวหมายเลขหนึ่ง” ในตอนที่มา
เส้นทางมุ่งสู่ยานลงจอดเปลี่ยนสภาพไปจนจำแทบไม่ได้แล้ว