กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสียงสั่นสะเทือนทุ้มต่ำแต่คล้ายดังมาจากส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณพลันดังขึ้น
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เสิ่นอวี้รู้สึกเพียงว่ากระแสข้อมูลอันเย็นเยียบและมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานได้ดั่งเขื่อนแตกทะลัก พุ่งผ่านฝ่าเท้าของเขาเข้าไปในสมองอย่างป่าเถื่อนในชั่วพริบตา ร่างของเขาแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน สองตาไร้จุดโฟกัสในชั่วพริบตา ถูกกลืนหายไปในแสงขาวแห่งข้อมูลอันบริสุทธิ์!
“เสิ่นอวี้!” เสิ่นลั่วเวยร้องอุทานออกมา
วินาทีถัดมา ในชั่วพริบตาอันสั้นที่จิตสำนึกของเสิ่นอวี้ถูกบังคับเชื่อมต่อ ทัศนียภาพทั่วทั้งห้องโถงก็เกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
พื้นผิวกระจกสีดำที่เดิมทีบริสุทธิ์ ราบเรียบ และสะท้อนเงาร่างได้หายไป ประกายแสงสีขาวเย็นตาอันนุ่มนวลที่ไม่ทราบที่มาก็หายไปเช่นกัน