ตอนที่ 204 เคนต์?

“ท่านคะ ท่าน? ตื่นเถอะ ถึงเวลารับประทานอาหารแล้ว”

เสียงผู้หญิงอ่อนโยนพร้อมกลิ่นหอมหวานเลี่ยนลอยเข้าสู่โสตประสาท

เสิ่นอวี้ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ม่านตาพร่ามัวไปชั่วพริบตา ก่อนจะรวมจุดโฟกัสได้อย่างรวดเร็ว

ห้องโดยสารเครื่องบินที่คุ้นเคย ไฟอ่านหนังสือแสงนุ่มตา แสงแดดสดใสและทะเลเมฆที่ราวกับสายไหมนอกหน้าต่างยาน

“นี่ผม...”

เขานวดขมับเบาๆ เศษเสี้ยวภาพพิศดารพิลึกพิลั่นแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว—เหล็กกล้าเย็นเยียบ แสงอัคคีจากการระเบิด กำปั้นที่พันล้อมด้วยแสงสายฟ้าสีดำงั้นเหรอ?

แต่ภาพจำเหล่านี้กลับเลือนราง เหมือนเงาสะท้อนในน้ำที่ถูกก้อนหินซัดกระจาย จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของจิตสำนึกอย่างรวดเร็ว หลงเหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าที่ยากจะอธิบาย