ตอนที่ 195 ห้วงเวลากระสุน?

“ตรงไหนที่ไม่ถูกต้องกันแน่...” เสิ่นอวี้พึมพำกับตัวเอง แต่กลับไม่ได้คำตอบใดๆ

ในถ้ำละลายมีเพียงเสียงฟืนเผาไหม้เปรี๊ยะๆ เสียงลมฝนด้านนอกถ้ำ รวมถึงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเสิ่นลั่วเวย

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปท่ามกลางความเงียบสงัดและการรอคอย

ราตรีเริ่มดึกขึ้น สายฝนดูเหมือนจะซาลงบ้าง ทว่าสายลมยังคงพัดหวีดหวิว

กะดูแล้วน่าจะล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึก เสิ่นอวี้ลุกขึ้นยืน ขยับแขนขาที่ค่อนข้างแข็งทื่อเล็กน้อย

ความรู้สึกถึงพละกำลังที่แฝงเร้นอยู่ในร่างกายสายนั้นยังคงเปี่ยมล้น

เขาเดินไปที่ปากถ้ำ แหวกพุ่มไม้แล้วทอดสายตามองออกไปด้านนอก

ด้านล่างหน้าผาน้ำทะเลสีหมึกซัดสาด พื้นที่ส่วนใหญ่บนเกาะตกอยู่ในความมืด มีเพียงทิศทางฐานของพวกโจรลักพาตัวที่มองเห็นจุดแสงประปรายเคลื่อนไหวอยู่อย่างเลือนราง

รอต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องออกไปดูเสียหน่อย