กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสิ่นลั่วเวยที่สวมชุดแสดงอันหรูหราเกะกะและรองเท้าส้นสูงคู่นั้นเหนื่อยหอบจนแทบหมดแรงไปนานแล้ว ใบหน้าขาวซีด อาศัยเพียงพละกำลังของเสิ่นอวี้ที่เกือบจะเรียกว่าลากพาเธอรุดหน้าไป
เธอมองดูแผ่นหลังของเสิ่นอวี้ที่อยู่ตรงหน้าซึ่งดูสุขุมพึ่งพาได้อย่างผิดหูผิดตาในยามวิกฤต หวนนึกถึงความเร็วและพละกำลังเหนือมนุษย์ตอนที่เขาพังประตูไม้ ชิงปืนสังหารศัตรูเมื่อครู่ จึงอดไม่ได้ที่จะหอบหายใจถาม “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้... เก่งขนาดนั้น”
เสิ่นอวี้เองก็รู้สึกสับสนอย่างลึกซึ้งต่อพละกำลังที่ปะทุออกมาเมื่อครู่ มันอยู่นอกเหนือความเข้าใจที่เขามีต่อตัวเองในฐานะ “พนักงานบริษัททั่วไป” อย่างสิ้นเชิง