ตอนที่ 187 ฝันของเสิ่นลั่วเวย

เสิ่นอวี้ยืนเหม่อค้างอยู่ที่เดิม เสียงจอแจของการจราจรและผู้คนรอบตัวคล้ายจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น เขาฟังคำพูดที่ดังมาจากปลายสาย ทุกถ้อยคำเปรียบเหมือนค้อนหนักที่กระหน่ำทุบลงบนหัวใจของเขา

ไม่ใช่การทอดทิ้ง... แต่ถูกลักพาตัวไปขาย... พวกเขาตามหาผมมาตลอด...

ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายซึ่งปะปนด้วยความตกใจอย่างใหญ่หลวง ความเคว้งคว้าง ความน้อยใจ ตลอดจนความขื่นขมและความหวังอันริบหรี่แต่ไม่อาจเหนี่ยวรั้งไว้ได้ พลันพังทลายกำแพงในใจที่เขาสร้างมานานหลายปีลงในชั่วพริบตา ราวกับน้ำท่วมทะลักคันกั้น

“พวกเขา... พวกเขาอยู่ที่ไหน” ในที่สุดเขาก็ดึงเสียงตัวเองกลับมาได้ พร้อมกับเสียงขึ้นจมูกอย่างหนัก