ตอนที่ 184 ความฝันตื่นหนึ่ง?

“ท่านคะ ท่าน ตื่นเถอะ ได้เวลาทานอาหารแล้ว”

เสียงผู้หญิงอ่อนหวานดังขึ้นข้างหู มาพร้อมกลิ่นหอมหวานเลี่ยนจางๆ ที่ลอยระคน

เสิ่นอวี้เบิกตาโพลง รูม่านตาพร่ามัวเล็กน้อย ก่อนจะรวมจุดโฟกัสอย่างรวดเร็ว

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือทัศนียภาพห้องโดยสารเครื่องบินอันคุ้นเคย

ไฟอ่านหนังสือแสงนุ่มนวล เบาะโดยสารเครื่องบินที่โอบรับสรีระได้พอใช้ ถาดโต๊ะตัวเล็กข้างหน้าถูกพับเก็บไว้ และแอร์โฮสเตสที่กำลังเข็นรถส่งอาหารพร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพอยู่ตรงทางเดิน

นอกหน้าต่างยาน เป็นแสงแดดสดใสและทะเลเมฆที่แผ่กว้างเหมือนสายไหมยักษ์ ดูสงบเงียบ

“ผมเป็นอะไรไป...”