ตอนที่ 117 ก้อนผลึกทรงลูกบาศก์

ที่นี่คือมิติใต้ดินขนาดมหึมา ดูเหมือนจะดัดแปลงมาจากหลุมหลบภัยใต้ดินในยุคเก่าหรือก้นบึ้งของโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่บางแห่ง

โพรงมิติสูงโปร่ง ทว่าแสงสว่างกลับสลัวรางอย่างยิ่ง อาศัยเพียงมอสส์ที่เปล่งประกายแสงริบหรี่ ไฟฉุกเฉินชำรุดทรุดโทรม และกองไฟเพียงไม่กี่จุดคอยให้แสงสว่าง

อากาศขมุกขมัว อบอวลไปด้วยกลิ่นที่ยากจะอธิบายจากการผสมปนเปกันของกลิ่นตัว กลิ่นอับชื้น ควันจากการทำอาหาร และความสิ้นหวัง เพิงพักที่เบียดเสียดกันหนาแน่นยั้วเยี้ยราวกับรังผึ้ง ส่วนใหญ่ปะติดปะต่อขึ้นจากผ้าใบขาดวิ่น แผ่นพลาสติก และเศษซากโลหะ ไร้ซึ่งความเป็นส่วนตัวและความสะดวกสบายโดยสิ้นเชิง