ตอนที่ 89 รังสุขสำราญแห่งห้วงดาว

เสิ่นอวี้ดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ จึงหันหน้ามาถาม “มีอะไรเหรอ”

“มะ...ไม่มีอะไร” เสิ่นลั่วเวยเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา รีบเบือนสายตาหนี พวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย “ก็แค่...มันเงียบเกินไปหน่อย ไม่ค่อยชินน่ะ”

เสิ่นอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะตระหนักถึงจุดนี้เช่นกัน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือไปกดควบคุมบนแผงควบคุมสองสามที ท่วงทำนองดนตรีบรรเลงที่แสนนุ่มนวลและผ่อนคลายก็ค่อยๆ ดังก้องออกมา เป็นเพลงสำหรับพักผ่อนที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลของยานอวกาศ

แม้คุณภาพเสียงจะธรรมดา ทว่าท่ามกลางความเงียบงันนี้ มันกลับช่วยคลายบรรยากาศอึดอัดลงได้อย่างมีประสิทธิภาพราวกับหยาดน้ำทิพย์

“ขอบคุณนะ” เสิ่นลั่วเวยเอ่ยเสียงเบา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง