เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“...อืม...ได้ นายต้องระวัง...” เสียงของเสิ่นลั่วเวยดังผ่านเครื่องสื่อสารมา แฝงไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าคำพูดของเธอเพิ่งเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียว ก็ถูกเสียงกระแสไฟแหลมเล็กทว่าบาดหูตัดขาด จากนั้นช่องสื่อสารก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิต
“ฮัลโหล” เสิ่นอวี้พยายามเชื่อมต่อใหม่อีกครั้ง แต่ภายในเครื่องสื่อสารกลับไม่มีการตอบสนองใดๆ เลยแม้แต่น้อย
“สนามแม่เหล็กหรือการรบกวนของพลังงานที่รุนแรงงั้นเหรอ...” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงเบา พลางคิดว่านี่เป็นผลมาจากสภาพแวดล้อมที่ผิดปกติภายในสถานีมิติ โดยไม่ได้คิดลึกซึ้งว่าเบื้องหลังการถูกตัดขาดนี้อาจมีสาเหตุอื่นแอบแฝงอยู่
เขาสงบมโนจิต ดึงสมาธิกลับมาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ตะแกรงของท่อระบายอากาศอยู่ใกล้แค่เอื้อม