ตอนที่ 62 สถานีมิติร้างกับโอกาสครั้งใหญ่

“นั่น... นั่นมันอะไรกัน!” เสิ่นลั่วเวยมองตามสายตาของเสิ่นอวี้ออกไปนอกหน้าต่างยาน ตรงไปยังสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ที่อยู่ไกลลิบ

สายตาของเสิ่นอวี้หรี่ลงเล็กน้อย แม้แต่ลมหายใจก็คล้ายจะหยุดชะงัก

ท่ามกลางความมืดมิดที่อยู่ไกลออกไป โครงร่างสิ่งประดิษฐ์ฝีมือมนุษย์รูปทรงบิดเบี้ยวขนาดมหึมากำลังลอยนิ่งอยู่อย่างเงียบงัน

มันไม่เหมือนยานอวกาศหรือเศษซากดาวเคราะห์ใดๆ ที่เคยรู้จัก ขนาดของมันใหญ่โตมโหฬารจนทำให้ให้อึดอัด แม้จะอยู่ห่างไกลขนาดนี้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันเย็นเยียบและเงียบสงัดของสิ่งปลูกสร้างอุตสาหกรรมขนาดยักษ์ที่ถาโถมเข้ามา

นั่นดูเหมือนจะเป็น... สถานีมิติร้าง