ตอนที่ 48 เสิ่นลั่วเวยขึ้นยาน

ม่านราตรีลงสนามอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับแตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

ในอากาศไม่มีความตึงเครียดและความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีก มีเพียงความปลาบปลื้มยินดีและเสียงระบายความรู้สึกของการรอดชีวิตหลังผ่านพ้นหายนะเข้ามาแทนที่

บนลานโล่งของชนเผ่าผู้ไล่ตามดวงดาว กองไฟขนาดยักษ์ถูกจุดขึ้น เปลวเพลิงเต้นระริก สาดส่องรอยยิ้มอันบริสุทธิ์และอบอุ่นบนใบหน้าของสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาผิวสีฟ้าตาสีทองทุกคน

พวกเขาล้อมรอบกองไฟ ขับขานบทเพลงท่วงทำนองเร้าใจและจังหวะหนักแน่นด้วยภาษาที่เสิ่นอวี้ฟังไม่เข้าใจ ร่างกายขยับไหวไปตามจังหวะ เริงระบำด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมพละกำลังและความงดงามดั้งเดิม