กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 392 สถาบันวิจัยแห่งที่ห้าของกระทรวงอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์
ซูถังวางตะเกียบเคลือบลง เสียงตะเกียบกระทบขอบชามดังกรุ๊งกริ๊งอย่างชัดเจน
ท่ามกลางเสียงอึกทึกในโรงอาหาร เสียงนี้ควรจะเบาจนแทบไม่มีใครสังเกต แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ทำให้เฉินเสี่ยวเฉ่ากับหลิวหลานตี้ที่นั่งร่วมโต๊ะเงียบเสียงลงทันที
ซูถังจ้องมองหวังเสี่ยวหยา ดวงตาที่ปกติมักแฝงความห่างเหินและสงบนิ่งเล็กน้อย บัดนี้กลับคมกริบราวกับมีดผ่าตัดสองเล่มที่ต้องการเปิดเผยสิ่งที่เธอพยายามปิดบังทั้งหมด
"หวังเสี่ยวหยา มองหน้าฉัน"
เสียงของเธอไม่ดัง แต่แฝงคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ