บทที่ 380 สมน้ำหน้า ทั้งสองติดอยู่ในบ่อโคลนลึก

บทที่ 380 สมน้ำหน้า ทั้งสองติดอยู่ในบ่อโคลนลึก

ไป๋เวยรู้สึกเหมือนปอดของตัวเองกำลังจะระเบิด หูทั้งสองข้างอื้ออึงจนไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เธอรับรู้ได้เพียงสายตาจากทุกทิศทางที่มองมาอย่างเยาะเย้ยและสะใจในความโชคร้ายของเธอ

ความอับอาย

ความอับอายอย่างไม่มีที่สิ้นสุดถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำ จนแทบกลืนกินเธอทั้งตัว

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ไม่เข้าใจเลยสักนิด

ทั้งที่ตัวเองกำลังจะชนะอยู่แล้ว ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เรื่องราวไม่ควรเป็นแบบนี้สิ! ควรเป็นเธอที่เหยียบซูอันเด็กบ้านนอกคนนั้นไว้ใต้ฝ่าเท้า แล้วได้รับความเกรงขามและความอิจฉาจากทุกคน! ทำไมตอนนี้คนที่ถูกหัวเราะเยาะราวกับตัวตลกถึงกลายเป็นเธอเสียเอง?

ทั้งที่เธอตั้งใจจะโจมตีซูอันจากสองด้าน ทำไมสุดท้ายถึงกลายเป็นเธอที่หน้าทิ่มลงไปก่อน?