บทที่ 369 พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วนอนเสีย

บทที่ 369 พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วนอนเสีย

หวังเสี่ยวหยาถูกเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารชายร่างสูงใหญ่สองคนจับแขนขนาบซ้ายขวา บิดแขนทั้งสองไปด้านหลัง ราวกับลูกไก่ที่ถูกเหยี่ยวจับไว้ ไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืนแม้แต่น้อย

เสียงร้องไห้ของเธอถูกกลั้นอยู่ในลำคอ กลายเป็นเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ค่อย ๆ ห่างออกไปพร้อมเสียงฝีเท้า ก่อนจะหายลับไปในความมืดเย็นเยียบนอกประตู

ภายในหอพักตกอยู่ในความเงียบงันอันประหลาด

อากาศราวกับหยุดนิ่ง แม้แต่การหายใจ ทุกคนก็ยังต้องระมัดระวัง ทหารหญิงที่เหลือต่างก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร และยิ่งไม่กล้ามองซูถังที่ยืนอยู่ในเงามืด

ภายในใจของทุกคนเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

บางคนเห็นใจ แม้ปกติหวังเสี่ยวหยาจะดูซื่อ ๆ ไปบ้าง แต่เธอก็เป็นคนจริงใจ การต้องมาพบจุดจบเช่นนี้น่าสงสารจริง ๆ