บทที่ 354 ในที่สุดก็ได้กอดภรรยาตัวหอมเสียที

บทที่ 354 ในที่สุดก็ได้กอดภรรยาตัวหอมเสียที

ดึกมากแล้ว

บริเวณหอพักของค่ายหมายเลขสามเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงร้องดังมาจากป่าเขาไกล ๆ เป็นครั้งคราว เสียงตะโกนคำขวัญดังสนั่น เสียงครางด้วยความเจ็บปวด และเสียงด่าทอของครูฝึกในตอนกลางวัน ล้วนถูกความมืดหนาทึบกลืนหายไปจนหมดสิ้น

การฝึกหนักรีดเรี่ยวแรงของทุกคนจนหมด แม้แต่พวกตัวแสบที่ปกติชอบพูดคุยกันหลังปิดไฟ เวลานี้ก็ยังหลับสนิทราวกับหมูตาย เสียงกรนดังขึ้นสลับกันไม่ขาดสาย

ภายในหอพักทหารหญิง