บทที่ 343 คิดว่าเขาจะทะนุถนอมสาวงามหรือ? คิดไปเองทั้งนั้น

บทที่ 343 คิดว่าเขาจะทะนุถนอมสาวงามหรือ? คิดไปเองทั้งนั้น

สมองของเฉียวหลินดังอื้อขึ้นมา ก่อนจะว่างเปล่าไปในทันที

ทั้งความอัปยศ ความไม่ยินยอม ความอับอายปนโกรธ และความเจ็บปวดลึกถึงกระดูก ราวกับเข็มเหล็กเผาไฟแดงนับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงในหัวใจของเธออย่างรุนแรง จนเธอแทบอยากกรีดร้องออกมา

ในเวลานั้นเอง ในที่สุดฉินเหย่ก็เปิดปากพูด

เสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับเหมือนแท่งน้ำแข็งแหลมคมที่แทงเข้าไปในหูของทุกคนบนสนามฝึกอย่างชัดเจน ทำให้เสียงหัวเราะทั้งหมดหยุดลงในพริบตา

"ชื่อ"

เพียงคำเดียว ปราศจากความอบอุ่นแม้แต่น้อย

สนามฝึกตกอยู่ในความเงียบราวกับไร้สิ่งมีชีวิต