กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 324 เริ่มจัดการวัวดื้อตัวนี้ก่อนเลย
สายตาของทุกคนหันขวับจากครูฝึกคนใหม่ที่น่าเกรงขาม มารวมกันบนใบหน้าของจางขุยที่แดงคล้ำราวกับตับหมูในพริบตา
สายตาเหล่านั้นมีทั้งความตกตะลึง ความเห็นใจ ความสะใจในความโชคร้ายของคนอื่น และความอยากดูเรื่องสนุกโดยไม่สนใจว่าจะเกิดเรื่องใหญ่แค่ไหน
จางขุยรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ราวกับถูกตบฉาดใหญ่ต่อหน้าผู้คนถึงสองครั้ง
หลี่เอ้อร์หนิว หวังต้าจ้วง และพวกทหารนิสัยเกเรที่ปกติเรียกเขาว่าพี่ว่าน้องกันอยู่ข้าง ๆ เวลานี้ต่างขยับหลบไปครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน ราวกับกำลังหลบคนเป็นโรคระบาด
บ้าเอ๊ย!
ไอ้พวกหมาไร้น้ำใจ!
จางขุยด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของหลี่เอ้อร์หนิวและคนอื่น ๆ อยู่ในใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดอะไรได้มากนัก