กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 276 สงครามต้องใช้กลอุบายหรือ? ไม่ใช่หรอก นายแค่ฝีมือห่วยเกินไป!
หัวหน้าหน่วยที่ชื่อหม่าหโหวลดกล้องส่องทางไกลลง ก่อนโบกมืออย่างดูแคลน
"ไป พี่น้อง! ขยับเข้าไปอีกหน่อย หาตำแหน่งดี ๆ แล้วยิงให้พวกมันได้ยินเสียงสักสองนัด ขู่ให้กลัวหน่อยก็ถือว่าทำงานเสร็จแล้ว!"
พูดจบ เขาก็เดินนำเป็นคนแรก พาสมาชิกอีกเจ็ดคนที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันเดินเข้าไปในหุบเขาแคบ ๆ รูปร่างคล้ายถุงอย่างเปิดเผยโดยไม่ระแวดระวัง
หนึ่งก้าว สองก้าว...
พวกเขาเข้ามาถึงใจกลางวงซุ่มโจมตีทั้งหมดแล้ว
เกาข่ายนอนหมอบอยู่บนพื้นโคลน เส้นเลือดบนหลังมือที่กำปืนปูดโปน หัวใจเต้นรัวราวกับกลอง
ขณะที่ความอดทนของเขาใกล้หมดลง จนแทบจะห้ามตัวเองไม่ให้เหนี่ยวไกไม่ไหว เสียงนกร้องใสกังวานที่มีลักษณะเฉพาะก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันท่ามกลางป่าอันเงียบสงัด
"จิ๊ว... จิ๊ว..."