บทที่ 279 เกาข่ายเกิดอาการหึงหวง

บทที่ 279 เกาข่ายเกิดอาการหึงหวง

อีกฟากหนึ่งของหนองบึง เกาข่ายมองซูถังวางสายสื่อสารอย่างเหม่อลอย ก่อนเห็นเธอเก็บวิทยุสื่อสารทั้งสองเครื่องลงในเป้อย่างคล่องแคล่ว

เขายืนนิ่งราวกับท่อนไม้ ไม่ขยับเขยื้อน ตั้งอกตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างซูอันกับเจียงเหยียนตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเจียงเหยียนที่ว่า "ต้องระวังตัวให้มากด้วยนะ" ซึ่งแฝงความห่วงใยส่วนตัวอย่างชัดเจน จู่ ๆ เกาข่ายก็รู้สึกใจหายวาบอย่างไม่มีเหตุผล

นั่นไม่ใช่คำกำชับตามหน้าที่ระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา

ทั้งจังหวะน้ำเสียงที่ขึ้นลง ความลังเล และความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก...ทำให้ในใจของเขาอึดอัดและขมขื่นขึ้นมาทันที

ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดอย่างไม่มีที่มาผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจอย่างเงียบเชียบ ราวกับทำไหน้ำส้มสายชูหมักเก่าแก่ของมณฑลซานซีคว่ำ