กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 273 อาจารย์ซู คุณเลียนเสียงเป็นด้วยหรือ?!
เกาข่ายรู้สึกเหมือนลมหายใจของตัวเองหยุดชะงักไปแล้ว
เขามองซูถังด้วยตาตัวเอง เห็นว่าในช่วงเวลาที่อันตรายจนแม้แต่ทหารผ่านศึกก็อาจหัวใจหยุดเต้น เธอกลับยังกระแอมเบา ๆ อย่างไม่รีบร้อน
เธอส่งเสียงพึมพำที่ฟังไม่เป็นคำออกมาจากลำคอสองสามครั้ง คล้ายกำลังเลียนเสียงคนที่เพิ่งตื่นนอนและยังพูดไม่ชัด ทุกจังหวะสูงต่ำของเสียงถูกควบคุมอย่างพอดิบพอดี
อาจารย์ซูจะทำอะไร? หรือว่าเธอคิดจะ...
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เกาข่ายเองก็รู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี เลียนเสียงอย่างนั้นหรือ? นั่นไม่ใช่ความสามารถที่มีแต่คนเล่านิทานกับในภาพยนตร์หรอกหรือ?