กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 268 แบบนี้ยังเรียกว่าทหารหญิงธรรมดาอีกหรือ?!
เสียงอึกทึกภายในฐานหลักของค่ายหมายเลขสามถูกทิ้งไว้ไกลลิบ ซูถังนำหมู่หนึ่งของเกาข่ายกับหมู่สี่ของตัวเอง รวมทั้งหมดยี่สิบแปดคน เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบราวกับกลุ่มเงาที่ไร้เสียง จนมาถึงริมหนองบึงแห่งนั้นโดยไม่มีใครรู้ตัว
กลิ่นหญ้าน้ำเน่าเปื่อย โคลนตม และกลิ่นคาวประหลาดที่ไม่รู้ว่ามาจากอะไร ผสมปนเปกันลอยมาตามสายลมชื้น ๆ เข้าสู่จมูกของทุกคน ทั้งเหนียวเหนอะหนะและเย็นเยียบชวนให้รู้สึกขนลุกจากก้นบึ้งหัวใจ
หมอกหนาทึบมาก ลำแสงจากไฟฉายที่ส่องเข้าไปเหมือนถูกกำแพงสำลีสีเทาขาวกลืนหายไป สามารถส่องให้เห็นพื้นที่ตรงหน้าได้ไม่ถึงสามเมตรเท่านั้น ส่วนที่ไกลออกไปมีเพียงเงาต้นไม้แห้งที่เห็นเลือนรางราวกับเงาภูตผี