บทที่ 264 พ่ายแพ้ย่อยยับจนไม่เป็นขบวน

บทที่ 264 พ่ายแพ้ย่อยยับจนไม่เป็นขบวน

ดวงตาของหยวนเป้าเต็มไปด้วยความสุขใจของคนที่กำลังจะเก็บเกี่ยวเหยื่อ

บนแนวรบด้านหลังเขา ทหารค่ายหมายเลขสองสิบกว่าคนตั้งปืนเล็กยาวดัดแปลงที่พวกเขาภาคภูมิใจเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ลำกล้องที่ยาวขึ้นกับปากกระบอกปืนดำสนิทเหล่านั้นราวกับงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า กำลังจับจ้องพื้นที่ห่างไกลอย่างเย็นชา

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเครื่องยิงลูกระเบิดสามเครื่องซึ่งตั้งอยู่บนแนวกำบังชั่วคราว ปากกระบอกเชิดขึ้นเล็กน้อย สะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบ

นี่คือกับดักมรณะที่จัดเตรียมไว้อย่างประณีต รอเพียงให้เหล่า "วีรบุรุษ" ของค่ายหมายเลขสามพุ่งเข้ามาติดกับเอง

...

เวลานี้กองกำลังที่ไป๋เวยกับเฉียวหลินนำมากำลังเคลื่อนผ่านป่าเขาด้วยความเร็วแบบเดินทัพเร่งด่วน

พวกเธอกระหายความดีความชอบมากเกินไป และอยากพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งกว่าซูอันผู้เป็น "เต่าหดหัว" คนนั้นเป็นร้อยเท่า