กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 260 ใครจะเป็นหัวหน้าหมู่?
เมื่อวานเขายังทำท่าเหมือนอยากจะจับซูอันกินทั้งเป็นอยู่เลยไม่ใช่หรือ?
เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไม?
ทำไมแม้แต่เขาก็ยัง...
ความอัปยศอดสูและความพ่ายแพ้อันใหญ่หลวงที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ราวกับน้ำทะเลเย็นเยียบที่ถาโถมเข้าท่วมไป๋เวยในพริบตา รอยยิ้มจริงใจที่เธอพยายามรักษาไว้บนใบหน้าค่อย ๆ แตกร้าว ก่อนจะแข็งค้างอยู่ตรงมุมปากในที่สุด
เธอมองแผ่นหลังของเกาข่ายที่ยืนตรงอย่างเคารพนอบน้อม แล้วหันกลับมามองด้านหลังตัวเองที่ว่างเปล่าและเงียบเหงา รู้สึกราวกับตัวเองเป็นตัวตลกที่แต่งตัวอย่างประณีตเพื่อเตรียมขึ้นแสดงบนเวที แต่กลับพบว่าไม่มีผู้ชมอยู่ด้านล่างแม้แต่คนเดียว
หลังจากหยุดชะงักไปชั่วครู่ ฝูงชนก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง