บทที่ 230 หลินฮ่าว: อย่าถามอีกเลย ฉันเจ็บหน้า

บทที่ 230 หลินฮ่าว: อย่าถามอีกเลย ฉันเจ็บหน้า

กระบวนการทั้งหมดกินเวลานานถึงหนึ่งนาทีเต็ม

สำหรับทุกคนบนยอดเขา หนึ่งนาทีนี้กลับยาวนานราวกับผ่านไปทั้งศตวรรษ

ไป๋เวยจ้องมือของจางรั่วปิงตาไม่กะพริบ หัวใจเต้นกระหน่ำ

ของปลอม... ต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ... เธอท่องคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ จนแทบกลายเป็นความคิดเพียงอย่างเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ในเวลานี้

ต้องเป็นของที่พวกนั้นไปหามาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อใช้ตบตาแน่นอน ขอเพียงครูฝึกประกาศว่าธงเป็นของปลอม ซูอันก็จะเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้น ทั้งยังถูกไล่ออกจากค่ายฝึกเพราะโกงการทดสอบ ถึงตอนนั้นอันดับหนึ่งก็ยังเป็นของฉัน...