กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 214 สบตากันผ่านกล้องเล็ง
"กลิ่นอะไร?" ซูถังไม่ได้หยุดเดิน น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังถามว่าวันนี้อากาศเป็นอย่างไร
ความสงบนิ่งนี้ทำให้หวังเสี่ยวหยาที่ตึงเครียดอยู่ข้าง ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เธอหลับตาลง ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังพยายามแยกแยะกลิ่น จมูกเล็ก ๆ ขยับสูดกลิ่นในอากาศอย่างละเอียดสองครั้ง
กลิ่นดินชื้นในป่า กลิ่นเหม็นเขียวของใบไม้เน่าเปื่อย และกลิ่นหอมสดชื่นของใบสน ล้วนถูกเธอแยกออกไปทีละอย่าง
ในที่สุดเธอก็จับกลิ่นแปลกปลอมที่ไม่ควรอยู่ในป่าแห่งนี้ได้
"เป็นกลิ่นคน" หวังเสี่ยวหยาลืมตาขึ้น น้ำเสียงมั่นใจอย่างยิ่ง "มีสองกลิ่น ทั้งสองกลิ่นจางมาก... เป็นกลิ่นสบู่ที่ใช้ซักเสื้อผ้า แบบที่กองทัพแจกให้พวกเรานั่นแหละ มีกลิ่นด่างฝาด ๆ นิดหน่อย"