บทที่ 212 ความทะเยอทะยานของไป๋เวย

บทที่ 212 ความทะเยอทะยานของไป๋เวย

ภายในป่าสนเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

แสงสีแดงจากแท่งสัญญาณของหลิวต้าฟู่ที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและระเบิดออกได้ดับลงไปหมดแล้ว แต่สีแดงบาดตานั้นกลับเหมือนยังติดอยู่บนจอตาของทุกคน

กลิ่นประหลาดของดินปืน ดินโคลน และสีที่ปะปนกันลอยเข้าจมูก ทำให้รู้สึกอึดอัดในอก

พันธมิตรหกคนออกเดินทางกันอย่างเอิกเกริก เดิมคิดว่าจะเป็นการล้อมล่าที่จัดการได้ง่ายดาย แต่สุดท้ายกลับแตะชายเสื้อของฝ่ายตรงข้ามยังไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ฝ่ายตัวเองกลับสูญเสียสมาชิกไปหนึ่งคนก่อน

น่าอับอาย

ความอับอายอย่างรุนแรงกดทับหัวใจของทุกคนราวกับก้อนสำลีเปียกน้ำที่หนักอึ้ง