บทที่ 171 คุณหนูกลับถึงห้องพักก็คิดจะเป็นใหญ่ขึ้นมาอีก

บทที่ 171 คุณหนูกลับถึงห้องพักก็คิดจะเป็นใหญ่ขึ้นมาอีก

ห้องพักเป็นห้องมาตรฐานสำหรับสิบคน

เตียงเหล็กสองชั้นห้าหลังตั้งเรียงชิดผนังทั้งสองด้าน โดยเหลือทางเดินแคบ ๆ ไว้ตรงกลาง

พื้นเป็นปูนซีเมนต์หยาบ ผนังทาปูนขาว บางส่วนเริ่มแตกร่อนเป็นรอยด่าง

แสงสว่างเพียงแห่งเดียวมาจากหน้าต่างบานเล็กที่มีฝุ่นเกาะอยู่ตรงสุดห้อง

ซูถังเพียงกวาดตามองรอบเดียวก็ตัดสินใจได้ทันที

เธอเดินตรงไปยังเตียงหมายเลขหนึ่งที่อยู่ลึกสุดติดกับหน้าต่าง

ตำแหน่งนี้ดีที่สุด เพราะอยู่ห่างจากประตูมากที่สุด ตอนกลางคืนหากมีคนลุกไปเข้าห้องน้ำหรือเดินไปมา ก็จะไม่ถูกรบกวน

ทั้งยังอยู่ติดหน้าต่าง อากาศถ่ายเทสะดวก และสามารถสังเกตความเคลื่อนไหวด้านนอกได้ตลอดเวลา