บทที่ 164 ลาจากชั่วคราว ออกเดินทางไปค่ายฝึกทหาร

บทที่ 164 ลาจากชั่วคราว ออกเดินทางไปค่ายฝึกทหาร

สิ่งที่ทำให้ฉินเหย่ไม่สบายใจที่สุดก็คือ เขาเพิ่งกลับจากปฏิบัติภารกิจ ทั้งสองยังได้อยู่ด้วยกันไม่กี่วัน ก็ต้องแยกจากกันนานขนาดนั้นแล้ว

เขาจะไม่ได้เห็นหน้าเธอทุกวัน ไม่ได้ทำอาหารให้เธอกินทุกวัน และไม่ได้กอดเธอนอนในตอนกลางคืนอีกแล้ว

เพียงคิดว่าตลอดครึ่งปีข้างหน้า บ้านหลังเล็กอันอบอุ่นนี้จะเหลือเขาอยู่เพียงคนเดียว หัวใจเขาก็เหมือนถูกควักบางส่วนออกไป รู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน

เขาคลายอ้อมกอด ก้มมองดวงตาของเธอ ดวงตาคู่ที่เคยใสกระจ่างและสดใสอยู่เสมอ เวลานี้กลับมีม่านน้ำตาหนาเอ่อคลออยู่

เขายกนิ้วขึ้นเช็ดความเปียกชื้นตรงหางตาเธอเบา ๆ ก่อนเอ่ยอีกครั้ง

"ที่รัก ผม..."

เขาอยากบอกว่าเขาไม่อยากจากเธอไป

เขาอยากถามว่าเธอไม่ไปได้ไหม