บทที่ 147 สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง วางแผนล่อให้งูออกจากรู

บทที่ 147 สมุดบันทึกเล่มหนึ่ง วางแผนล่อให้งูออกจากรู

ภายในห้อง เกิ่งเซี่ยงตงดูเหมือนแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืน เขานั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างเตียง ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา

ซูถังไม่ได้พูดอะไร เพียงวางภาพถ่ายขาวดำที่เริ่มเหลืองซีดใบนั้นลงบนโต๊ะไม้สีลอกตรงหน้าเขาอย่างแผ่วเบา

สายตาของเกิ่งเซี่ยงตงค่อย ๆ เลื่อนไปยังภาพถ่าย เมื่อเห็นชายหนุ่มที่กำลังยิ้มสดใสราวกับแสงแดดในภาพอย่างชัดเจน ร่างกายทั้งร่างของเขาก็แข็งเกร็งทันที แต่เพียงมองอยู่หนึ่งวินาที เขาก็เบือนหน้าหนี ราวกับกำลังพยายามปกปิดความรู้สึกผิดในใจ

ซูถังยืนสังเกตสีหน้าของเกิ่งเซี่ยงตงอยู่เงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าเขามีปฏิกิริยาต่อภาพถ่าย ข้อสันนิษฐานในใจเธอก็ได้รับการยืนยันไปแล้วเจ็ดแปดส่วน