บทที่ 142 นาทีระทึก ก้าวเดียวเกือบถึงประตูยมโลก

บทที่ 142 นาทีระทึก ก้าวเดียวเกือบถึงประตูยมโลก

รถบรรทุกขนาดเล็กยี่ห้อเจี่ยฟ่างสีเขียวทหารที่ผ่านการใช้งานมาพอสมควรคันหนึ่ง แล่นกระเด้งกระดอนไปตามถนนออกจากประตูสถาบันวิจัย

ฟางต๋าและเจ้าหน้าที่รุ่นเก่าอีกหลายคนกอดอก ถ่มน้ำลายลงพื้น โดยไม่ปิดบังสีหน้าเยาะเย้ยแม้แต่น้อย

"ดูหน่วยกล้าตายพวกนั้นสิ ออกเดินทางกันจริง ๆ ด้วย"

"ฉันว่าเรียกหน่วยไปตายจะเหมาะกว่า! เด็กสาวคนหนึ่งพาเด็กหนุ่มสาวไม่รู้ประสีประสาอีกสองคนไปด้วย คืนนี้พวกเราก็รอฟังข่าวได้เลย ว่าจะต้องไปเก็บศพพวกเขาจากหุบเขาไหน!"

เสียงหัวเราะเยาะบาดหูลอยมาตามสายลม

ตรงหน้าต่างสำนักงาน เกิ่งเซี่ยงตงยืนนิ่ง มองส่งรถบรรทุกที่แล่นไปบนถนนดินพร้อมฝุ่นฟุ้งตลอดทาง จนกระทั่งหายลับไปในระยะไกล