กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 129 เล่นละครใหญ่ขนาดนี้ ในที่สุดปลาก็ติดเบ็ดแล้ว
ทว่าฉินเหย่กลับหยิบส้มที่ซูถังยื่นให้ขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน กินไปหนึ่งกลีบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
"ไม่เอาแล้ว"
"ทำไมล่ะครับ?" แม้แต่ผู้ดำเนินการประมูลก็ยังตกตะลึงจนเผลอถามออกมา
เดี๋ยวก่อนสิ ธุรกิจมูลค่าห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐจะหลุดมือไปแบบนี้เลยหรือ?
ฉินเหย่โยนเปลือกส้มที่กินหมดแล้วลงในจานใส่ขยะ ก่อนโอบภรรยาเข้ามาแนบชิด แล้วพูดด้วยสีหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
"ภรรยาผมไม่ชอบมันแล้ว"
ประโยคนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ยามาโมโตะหมดความอดทน
ตุ้บ!
ท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับคนทั้งห้องหยุดหายใจ ในที่สุดยามาโมโตะก็ทนไม่ไหว ดวงตาเหลือกขึ้น ก่อนล้มตัวแข็งทื่อหงายหลังลงไปกระแทกพรม เกิดเสียงทึบดังขึ้น