กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 125 ไปกันเถอะ เราสองคนจะทำเรื่องใหญ่สักครั้ง
ฉินเหย่มองตัวเลขยาวเหยียดนั้นจนไม่รู้จะคิดอย่างไรแล้ว
เขารู้เพียงว่าตลอดหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ที่ผ่านมา พวกเขาแทบจะใช้ทองคำแท่งหนักอึ้งสองหีบนั้นจนหมดเกลี้ยง
ซูถังกำหนดจุดรับสินค้าทั้งหมดไว้ที่โกดังขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเธอเช่าชั่วคราวผ่านหุ่นยนต์เสี่ยวเฟิง เมื่อทั้งสองเดินทางมาถึง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่รายการสินค้าบนหน้าจอเสมือนอีกต่อไป แต่เป็นเสบียงและสิ่งของที่กองสูงราวภูเขาจริง ๆ
ข้าวสารหนึ่งหมื่นถุงกับแป้งสาลีหนึ่งหมื่นถุงกองเป็นเนินสีขาวสองเนิน สูงจนแทบชนเพดานโกดัง กล่องแช่แข็งที่บรรจุเนื้อสัตว์นานาชนิดวางซ้อนกันราวกับกำแพงที่ทอดยาวสุดสายตา
ซูถังไม่ลังเล เธอใช้พลังจิตควบคุมมิติ ภูเขาข้าวสารนั้นก็หายวับไปกลางอากาศ
ถัดมาคือภูเขาแป้งสาลี