กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 106 ยุคสมัยที่ขาดแคลนสิ่งของ
เช้าวันนั้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ซูถังก็ตื่นนอนแล้ว
ฉินเหย่ฝึกมวยชุดหนึ่งเสร็จเรียบร้อยอยู่ในลานบ้านด้านนอก ไอร้อนลอยขึ้นจากร่างกายของเขา
“วันนี้จะไปร้านสหกรณ์ ไม่อยากนอนต่ออีกหน่อยหรือ?” เขาเดินเข้ามา พร้อมยกมือรวบเส้นผมยาวที่ตกลงมาบนไหล่ซูถังไปทัดหลังหูให้
“ไม่นอนแล้วค่ะ ฉันอยากไปแต่เช้า”
ซูถังเงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกาย
“ฉันอยากไปซื้อของที่เราต้องใช้ช่วงปีใหม่กับงานแต่งด้วยกันกับคุณ ค่อย ๆ ซื้อกลับมาทีละอย่าง แล้วก็ช่วยกันจัดวางให้เรียบร้อยทีละอย่าง”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจฉินเหย่ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นมา
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเธอครั้งหนึ่ง