บทที่ 92 สามีภรรยาร่วมมือกัน ยิงปืนนัดเดียวขับไล่ศัตรู

บทที่ 92 สามีภรรยาร่วมมือกัน ยิงปืนนัดเดียวขับไล่ศัตรู

เด็กสาวคนนั้นหนีไปแล้ว

เธอปรากฏตัวขึ้นราวกับโผล่มาจากความว่างเปล่า แล้วก็หายลับเข้าไปในป่าภูเขาอันมืดมิดกว้างใหญ่ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่

ทว่าใบมีดที่หักครึ่งยังคงปักอยู่บนพื้นหิมะ แผ่ไอเย็นออกมาเป็นสาย

สนามรบทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย

ทุกคนต่างตกตะลึง

โดยเฉพาะหวังขุยกับกลุ่มโจรที่ยอมเสี่ยงชีวิตติดตามเขา แต่ละคนยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า สมองส่งเสียงหึ่ง ๆ ไม่หยุด

ที่พึ่งพิงสำคัญที่สุดของพวกเขา เด็กสาวปีศาจที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา... หนีไปอย่างนี้เลยหรือ?

แค่ได้ยินเสียงปืนนัดเดียวก็กลัวจนหนีไปแล้วหรือ?

ถ้าอย่างนั้น คนที่ยิงปืนจะต้องน่ากลัวถึงเพียงไหนกัน?