กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 90 คุณเก่งมาก พอดีมีดของฉันไม่ได้ดื่มเลือดคนเก่งมานานแล้ว
เมื่อเห็นว่าการยิงกดดันได้ผลแล้ว เสียงปืนภายในห้องกลบเสียงตะโกนโวยวายด้านนอกได้ชั่วคราว ฉินเหย่จึงโบกมืออย่างเด็ดขาดแล้วสั่งเสียงต่ำ
“หยุดยิง!”
แม้ชายชาวทิเบตด้านหลังจะกำลังโกรธแค้นจนอยากฆ่าศัตรูให้หมด แต่พวกเขาก็เชื่อมั่นในตัวชายผู้สุขุมมั่นคงราวกับภูเขาตรงหน้าตามสัญชาตญาณ จึงหยุดยิงทันที
ฉินเหย่สูดอากาศเย็นจัดเข้าปอดลึก ๆ ก่อนตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงกังวานราวกับระฆัง ทะลุผ่านประตูไม้ที่พังเสียหายและเสียงพายุหิมะที่โหมกระหน่ำออกไป
“คนที่เป็นหัวหน้าด้านนอกฟังให้ดี! คนของพวกแกถูกพวกเราจับไว้หมดแล้ว! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้ ฉันจะเจรจากับหัวหน้าของพวกแกเท่านั้น!”
ทันทีที่พูดจบ ด้านนอกก็เงียบลงชั่วขณะ