เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 53 ผู้บังคับการกรมสวมผ้ากันเปื้อนออกโรง ปกป้องคู่หมั้นต่อหน้าทุกคน
ขณะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำเย็นชาที่แฝงความน่าเกรงขามก็ดังขึ้นจากด้านหลังพวกเธอ
“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน?”
เป็นฉินเหย่นั่นเอง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ส่วนที่เอวยังคาดผ้ากันเปื้อนที่ซูถังมองว่าเชยเอาไว้
ในมือของเขายังถือตะหลิวอยู่หนึ่งอัน
การแต่งตัวแบบอยู่บ้านเช่นนี้ไม่ได้ลดความน่าเกรงขามของเขาลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เมื่อประกอบกับใบหน้าเย็นชานั้น กลับยิ่งดูไม่เข้ากัน และยิ่งทำให้คนรู้สึกกดดัน...
เขาทำอาหารเสร็จแล้ว รอเท่าไรก็ไม่เห็นซูถังกลับมา จึงออกมาตามหา
คิดไม่ถึงว่าพอออกจากบ้าน ก็จะเห็นเหตุการณ์เช่นนี้
คู่หมั้นของเขากำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งรุมล้อม ชี้ไม้ชี้มือใส่