กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 51 บังเอิญพบคนรู้จักจากบนรถไฟ เพิ่งเข้าบ้านพักทหารก็ถูกปล่อยข่าวลือเสียแล้วหรือ?
ซูถังเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ยิ่งกว่านั้นคือรู้สึกขำ
เธอเดินตามเข้าไป ก่อนยืนพิงกรอบประตูห้องครัว
“ผู้บังคับการกรมฉิน คุณทำไหวแน่นะ? อย่าเผาครัวเสียล่ะ”
ฉินเหย่หันมาถลึงตาใส่เธอ แต่สายตานั้นกลับไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด ดูเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกแหย่จนหงุดหงิดเสียมากกว่า
“ออกไป”
“ให้ฉันช่วยล้างผักไหม?”
“ออกไป”
“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยก่อไฟไหม?”
“ซูถัง นี่เป็นคำสั่ง”