บทที่ 541 ใกล้สิ้นใจ

บทที่ 541 ใกล้สิ้นใจ

ทางเดินภายในเหมืองแคบมาก แม้แต่คนสองคนเดินเคียงข้างกันก็ยังแทบไม่มีที่พอ

เจียงเหยียนวิ่งนำอยู่หน้าสุด ไฟฉายติดอยู่ใต้ลำกล้องปืน ลำแสงส่ายไปมาบนผนังหินชื้นแฉะ เผยให้เห็นคราบน้ำและโครงค้ำยันเหมืองที่ขึ้นรา

ด้านหลังเขาคือเถี่ยซาน ชายร่างยักษ์จากค่ายหนึ่งแบกปืนกลประจำหมู่เอาไว้ ทุกย่างก้าวที่เหยียบพื้นส่งแรงสั่นสะเทือนทึบหนัก เสียงหายใจของเขาดังครืดคราดราวกับเครื่องสูบลม ถัดไปเป็นกุ่ยโส่ว จั๋วเยว่ และทหารค่ายหนึ่งอีกสองคนที่ยังวิ่งไหว

เกาข่ายวิ่งอยู่ช่วงกลางค่อนไปทางท้ายขบวน ต้นขาขวาด้านนอกพันผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือด ทุกครั้งที่ก้าวเดิน ตัวเขาจะเอียงไปทางขวาเล็กน้อย แต่กลับวิ่งไม่ช้ากว่าใครเลย

ไม่มีใครถามว่าทำไมต้องย้อนกลับไป ไม่มีใครพูดถึงคำสั่งของฉินเหยี่ยที่ห้ามหันกลับมา เถี่ยซานเพียงย้ายปืนกลจากบ่าซ้ายไปบ่าขวา แล้วตามมาเงียบ ๆ

เกาข่ายโยนกล่องดำ...ไม่สิ ส่งมอบกล่องดำให้สวี่เกากุย จากนั้นก็หันหลังวิ่งกะเผลกกลับมา

สวี่เกากุยตะโกนเรียกเขา "แผลที่ขานาย..."

เขาไม่หันกลับไป

ตอนนี้เขากำลังวิ่งอยู่ในทางเดินเหมือง ทุกครั้งที่ขาขวาเหยียบพื้น บาดแผลบนต้นขาก็ถูกดึงรั้งจนเจ็บเสียวไปถึงรากฟัน ผ้าพันแผลชุ่มเลือดจนหมดแล้ว กลายเป็นก้อนผ้าสีแดงเข้มเปียกโชก