กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 520 ของเก่าจากยุคสงครามโลกครั้งที่สอง
ดูแคลนอย่างนั้นหรือ?
เกาข่ายสงสัยว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่แทบไม่มีทางรอดเช่นนี้ เธอยังรู้สึกดูแคลนได้อีกหรือ?
ขณะนั้นเอง ซูถังก็ขยับตัว
เธอไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้ากระเป๋าหิ้วสีเงินใบนั้น
"อาจารย์ซู! คุณจะทำอะไรครับ! อันตราย!" เกาข่ายตกใจจนแทบสิ้นสติ เขายื่นมือออกไปหมายจะดึงตัวเธอกลับมาตามสัญชาตญาณ
"อย่าแตะตัวฉัน"
น้ำเสียงของซูถังยังคงเย็นชา แต่แฝงอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง
เธอหยิบกระเป๋าเครื่องมือขนาดเล็กที่ห่อด้วยผ้าใบออกมาจากกระเป๋าเป้ยุทธวิธี ในสายตาของเกาข่ายกับอิ่งจื่อ กระเป๋าเครื่องมือนี้ดูธรรมดาอย่างยิ่ง คล้ายอุปกรณ์มาตรฐานที่กองทัพแจกจ่ายให้