บทที่ 495 อันตรายที่ซ่อนอยู่ในพายุลมแรง

บทที่ 495 อันตรายที่ซ่อนอยู่ในพายุลมแรง

ร่างของเกาข่ายหายลับไปจากปากประตู ตามด้วยเจียงเหยียน ทั้งสองโรยตัวลงไปได้อย่างราบรื่น

แม้ผู้เข้ารับการฝึกจากค่ายที่สามจะประหม่า แต่เมื่อเห็นคนอื่นเป็นแบบอย่าง ต่างก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาได้

คนภายในห้องโดยสารลดน้อยลงเรื่อย ๆ บรรยากาศยิ่งเคร่งเครียดหนักอึ้ง

ในที่สุดก็ถึงคราวของกลุ่มที่สี่

หงจวงจัดเส้นผมที่ถูกลมแรงพัดจนยุ่งเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังประตูห้องโดยสารที่เปิดกว้างอยู่แล้ว

เธอไม่ได้เตรียมโรยตัวทันที แต่กลับหันหลังพิงขอบประตู ใช้ดวงตาหวานเย้ายวนมองสำรวจซูถังซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุดของแถวอย่างสนอกสนใจ

ลมหนาวรุนแรงพัดเข้ามาจากด้านหลัง ทำให้ชุดฝึกของเธอสะบัดเสียงดัง ร่วมกับใบหน้างดงามโดดเด่นนั้น ทำให้เธอดูราวกับดอกฝิ่นที่เบ่งบานอยู่ริมหน้าผา งดงามแต่แฝงความท้าทายที่อันตรายถึงชีวิต

"โอ้ หัวหน้ากลุ่มซู"

หงจวงจงใจลากเสียงยาว แม้พูดไม่ดัง แต่ด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนเป็นพิเศษ ทุกคนที่ยังอยู่ในห้องโดยสารจึงได้ยิน