กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 472 ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นจากฉัน
ปีนั้นเขาน่าจะอายุประมาณสิบขวบ และเป็นที่รู้จักในเขตบ้านพักทหารว่าเป็น "เจ้าก้อนน้ำแข็งน้อย" เขาไม่ชอบพูด ไม่ชอบยิ้ม เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือทฤษฎีการทหารเล่มหนาอยู่ทั้งวัน
วันนั้นเขาเดินลัดทางกลับบ้าน ขณะผ่านทางเข้าหลุมหลบภัยทางอากาศที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเด็กโตหลายคนกับเสียงร้องไห้ที่พยายามกลั้นเอาไว้ของเด็กหญิงดังออกมาจากด้านใน
"เอาลูกอมของเธอมา!"
"แล้วก็ปากกาหมึกซึมยี่ห้ออิงสยงที่แม่เธอซื้อให้ด้วย! เร็วเข้า!"
"ยัยเตี้ย ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้สำนึกสักหน่อย เธอก็คงไม่รู้ว่าพวกเราร้ายกาจแค่ไหน!"
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไป