กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 470 ชื่นชมลูกน้องและเห็นคุณค่าของคนมีความสามารถ
เหตุการณ์อันน่าตกตะลึงครั้งนี้สิ้นสุดลงด้วยการจัดการอย่างเด็ดขาดรวดเร็วของฉินเหยี่ย
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้ถามเลยสักคำว่าการตายของหวังเสี่ยวหยาเป็นมาอย่างไรกันแน่
เพราะเขารู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
และเพราะสำหรับเขา ความจริงจะเป็นอย่างไรนั้นไม่ได้สำคัญเลย
สิ่งสำคัญคือคนของเขาจะต้องไม่ได้รับความอยุติธรรมแม้แต่น้อย
หลังจากไป๋เวยถูกหามออกไป บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกที่ปกคลุมสนามฝึกก็เริ่มผ่อนคลายลงบ้าง แต่ในอากาศยังคงมีกลิ่นคาวเลือด กลิ่นดิน และความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบายอบอวลอยู่
ทุกคนยังคงรู้สึกมึนงง